Papa Tom

Vlak na de diagnose van Tom in 2008 ben ik begonnen met schrijven. Ik heb heel veel verdriet en ellende van me afgeschreven. Dat lucht op. Maar Tommie werd niet beter, hij zal steeds zieker worden. Dat proces duurt dus al even, want voor de diagnose was het eigenlijk ook al jaren gaande. En we weten niet hoe lang hij hier nog in ons midden is. Gelukkig is hij het stadium van besef en frustraties gepasseerd. Hij zit best goed in zijn vel gezien zijn omstandigheden. Hij is blij als er blije mensen om hem heen zijn. De kinderen zijn erg belangrijk voor hem geweest en zeker ook onze kleinzoon, die zijn naam draagt. Dat was iedere keer een verrassing. Ik zei tegen Tom dat Aaron zijn 2e naam Thomas is, dan straalde Tom van oor tot oor. En dus herhaalden we dat heel vaak. Leuk voor ons en zeker voor Tommie. Op de foto Tom in zijn gezonde tijd, in Frankrijk op skivakantie. God, wat zou ik graag nog een dag over onze kinderen praten met hem, over wat ze doen, hoe ze zijn, waar ze mee zitten enzovoorts. Nog 1 dagje vader en moeder voor ze zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: